سلام.من گاومش حسنم.مدتی برای دوا درمونِ مرض "شاخون خُشکی" رفته بودم تو فضای مه آلود و مرطوبِ جنگلهای گرگان.راستی تا یادم نرفته باید بگم یه عذر خواهی به "عباس ملازینلی" بدهکارم. یروزی این بابا جلو وزیر ارشاد، از فضای مه آلود گله کرده بود و من که گاوم ازش انتقاد کردم.وقتی تو جنگلای مه آلود گرگان بودم فهمیدم عباس آقا راس میگه.تو اون فضا نمیتونستم تشخیص بدم باید به کی شاخ بزنم و به کی نزنم.تازه اونجا گاو زیاد بود و یکیشون بهم چنان  شاخی زد که افتادم تو یه گودال بزرگ.وقتی تو گودال بودم اونوقت فهمیدم ای بابا اونایی که ازمن انتقاد میکنن که بیرون از گودم و شجاعت تو گود رفتنو ندارم،راست میگن.خداییش رفتن تو گود و موندن توی گود خیلی کار مشکلیه.یا باید انگیزه قوی داشته باشم و سالها تو گودِ هنر  میل بگیرم، یا باید غریزه  قوی داشته باشم و مرتب تو گودِ هنر  شنا برم.باید اعتراف کنم این سفر با همه سختیاش،دست آخر موجب شد"شاخون تَر" بشم و برگردم. برای مخاطبای گمبه چند تا عکس هدیه آوردم تا اگه فواید گاوو نمیدونن لا اقل قدر گاوو بدونن.

ماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا