گمبه

آنچه من از دوستی و رفاقت بیش از 20 ساله ام با علیرضا خورشید نام می دانم این است که: او هر چه بی عدالتی و قضاوت نادرست درباره اش شده است از شدت صداقتش هست. و فقط و فقط همین خصلتش از او انسانی ارزشمند ساخته و دوستی قابل احترام. فارغ از برخی اختلاف نظر هایی که با یکدیگر داریم – می دانم که او هیچوقت دستش را در دستت نمی گذارد و در دست دیگرش خنجر آخته اش را که برایت تیز کرده بفشارد و یا آن دست دیگر در دست مخالف تو باشد. چیزی که در مواجهه با بعضی از به اصطلاح هنرمندان و منادیان خصایل انسانی - در آنها نمی بینی و نمی یابی. تاکید دارم بعضی از ایشان.
به این حقیقت بسیاری از کسانی که او را می شناسند اذعان داشته و دارند. ولی چه کنیم که همیشه دوست داریم بر مبنای منافع و هدف شخصی که جستجو می کنیم حرف بزنیم و قضاوت کنیم و دوست داریم بر آنچه خودمان فکر می کنیم لباس حقیقت بپوشانیم. ولی نمی دانیم که با حرف و عمل نادرستمان بر دیگران ستم و جفا می کنیم!!
در این وبلاگ هرچه درباره خودم می نویسند و می گویند (گو اینکه چند نفری بیش نیستند) قابلیت بازخورد و اظهار نظر بنده را نداشت. اما سکوت درباره اینهمه جفا و بی مهری برگرفته از سر نا آگاهی درباره علیرضا برایم قابل تحمل نبود. هر چند می دانم که پس از این کامنت چنگال تهمت و دندان پرخاش به همراه خرناسک های سخره گونه! متوجه بنده خواهد شد. چنگالهایی که رها شده اند تا به نام اطلاع رسانی و ضرورت آزادی بیان همه خوبی ها و مهربانی ها را بی رحمانه بدرند.
برشت می گوید: مدتها پیش آموخته ام که نباید با خوک کشتی گرفت. بد جوری کثیف و زخمی می شوی. ولی خوک از این کار لذت می برد.