سلام.من گاومش حسنم. همیشه اهالی یک صنف با عباراتی همدیگرو توصیف میکنن،مث بیسواد، بی تجربه، شارلاتان،دو رو،و....... . اخیرن سعید شهریار در مصاحبه با روزنامه بیخطر "همشهری یزد"  عبارت "کت و شلواری ها" رو برای توصیف یک عده مشخص بکار برده.

کت و شلواریها برای تئاتر یزد تصمیم میگیرند

اول باید ببینیم که سعیدخان با "کت" مشکل داره یا با "شلوار". طبق قانون، هر شهروندی که بخواد برای هرکاری چه هنری و چه غیر هنری سر کارش حاضر بشه باید حتمن شلوار پاش باشه.بجز غریق نجاتا و دلاکا.

هشدار:چنانچه با صنفی غیر از دلاکان و نیجات غریق ها روبرو شدید که درآمدشان از راه بی شلواری است از آنها دوری کنید.

"کت"یه لباس رسمیه و معمولن در مکانهای رسمی چوشیده میشه. پوشیدن یا نپوشیدن "کت"اینهمه مهم نیست.

"کت" و "شلوار" ممکنه دوتا بشن.البته همیشه کت اولی ها و شلوار اولی ها برای بدست آوذدن "کت"دوم و "شلوار" دوم تلاش میکنن.ولی فرقشون اینه که اگه "شلوار" یه نفر دوتا بشه خاک تو سر خودش میکنه
ولی اگه "کت" یه نفر دوتا بشه،خاک توسر بقیه شده.

اگه "شلوار" ینفر تعدادش بیشتر بشه،کمتر دیده میشه و یا اصلن دیده نمیشه و میتونین اونو جزو اموات حساب کنیین.
اگه "کت"ینفر تعدادش بیشتر بشه اونو همه جا میشه دید.در سمت و مسئولیت های رسمی و غیر رسمی حضور داره. رئیس،مشاور،معاون،دبیر،.......... . البته باید  "کت"هایی با رنگهایی متنوع داشته باشه.

نتیجه گیری اخلاقی: من که گاوم نتیجه گرفتم اونایی که دنبال کت و شلوار نیستن مث من گاون

مااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا